Kafka and the travelling doll

Once Kafka went for a walk in a nearby park. Meanwhile he saw a little girl crying. He approached to find out what was troubling her. The girl explains: <<I lost my doll>> Kafka answers with boredom: <<For God’s sake! It’s not lost! She is travelling>>. The girl stops whipping and while she was surprised she asks :<< how are you aware of that? >> Kafka responds: << she wrote a letter for you, and I have the letter>>. The little girl gets excited and asks if he had the letter with him, and Kafka admits: <<No, it’s in my house, be here tomorrow so that I will bring it to you>>. 

Kafka returns to his house with haste and starts writing the letter, he was as focused as if he was writing a master piece! These letter exchanges took almost three weeks and the little girl believed that the messages were truly written by the hands of her doll. At the end Kafka finishes these series of letters with the excuse that the doll is getting married.

This is the story of the “Kafka and the travelling doll”. The fact that a man like Kafka would devote three weeks (considering that he had hard times) to bring happiness to a child’s heart by writing letters is indisputably impressive. His wife tells that he put more energy and time writing the letters rather his books and stories.

The secret to make the biggest lie believable is to express it with honesty and belief. Thus the answer to the question: << why is my doll writing to you? >> was answered with a childish creativity and wittiness: << I am her postman! >>.

داستان از اين قرار است که يک روز جناب کافکا ، در حال قدم زدن در پارک ، چشمش به دختربچه‌اي مي افتد که داشت گريه مي کرد. کافکا جلو مي‌رود و علت گريه ي دخترک را جويا مي شود. دخترک همانطور که گريه مي کرد پاسخ مي‌دهد : «عروسکم گم شده !» کافکا با حالتي کلافه پاسخ مي‌دهد : «امان از اين حواس پرت! گم نشده ! رفته مسافرت.» دخترک دست از گريه مي‌کشد و بهت زده مي‌پرسد : «از کجا ميدوني؟» کافکا هم مي گويد : «برات نامه نوشته و اون نامه پيش منه.» دخترک ذوق زده از او مي پرسد که آيا آن نامه را همراه خودش دارد يا نه که کافکا مي‌گويد : «نه . تو خونه‌ست. فردا همينجا باش تا برات بيارمش» .

کافکا سريعاً به خانه‌اش بازمي‌گردد و مشغول نوشتن ِ نامه مي‌شود. چنان با دقت که انگار در حال نوشتن کتابي مهم است ! و اين نامه‌ نويسي از زبان ِ عروسک را به مدت سه هفته ادامه مي‌دهد ؛ و دخترک در تمام اين مدت فکر مي‌کرده آن نامه ها به راستي نوشته‌ي عروسکش هستند. و در نهايت کافکا داستان نامه‌ها را با اين بهانه‌ي عروسک که «دارم عروسي مي کنم» به پايان مي‌رساند»» 

اين؛ داستان همين کتاب “کافکا و عروسک مسافر” است. اينکه مردي مانند کافکا سه هفته از روزهاي سخت عمرش را صرف شاد کردن دل کودکي کند و نامه‌ها را – به گفته‌ي همسرش دورا – با دقتي حتي بيشتر از کتابها و داستان‌هايش بنويسد؛ واقعا تأثيرگذار است.

«او واقعا باورش شده بود. اما باورپذيري بزرگترين دروغ هم بستگي به صداقتي دارد که به آن بيان مي‌شود.- امّا چرا عروسکم براي شما نامه نوشته؟اين دوّمين سوال کليدي بود. و او(کافکا) خود را براي پاسخ دادن به آن آماده کرده بود.پس بي هيچ ترديدي گفت:- چون من نامه‌رسان عروسک‌ها هستم

-

-many thanks to +Ejmin Shahbazian for translation.